Kitabı okumakla hayatı okumak arasında fark var. Aksini düşünmek, insanın harfler, kelimeler ve kavramlar karşısında acizlenen kompleksidir. Kendini tanımakla başlamalı hayat ya da felsefe ya da irfan. İnsanın kendine dair sessizliğini kelime ve kavramların kuru gürültüsüyle bastıramayız. Sahteliğin koynunda hayat kuramayız. Kendini tanımadan bütün çabalar nafile. “Önce sev, sonra gel, sana yolu göstereyim” diyen Molla Cami ne kadar da haklı. Sevmeyi kitaptan öğrenmiyoruz. İnsan, çok yabancı olduğu bir şeyi, bilmediği bir şeyi kitaptan öğrenir. Peki, kendine yabancı ise kendini kitaptan öğrenebilir mi? Mesela sevmeyi insanı ve hayatı gözlemleyerek fark ediyoruz. Sevgi edebiyatı yapanlardan değil… Bazen birbirine düşman gruptaki hayvanların sevgi gösterileri bizi etkiliyor. Bazen bir haksızlık karşısında kalbimizdeki burkulma... Bazen sadece bir bakış… Ağlamayı, gülmeyi, sevmeyi kitaplardan öğrenmiyoruz. Çünkü içimizde var, gerektiğinde hemen harekete geçiyor ve hayat buluyor. Yaşadıklarımızı kitaba dökersek ve yeterince hissettirebilirsek, o kitabı okuyan da ağlıyor, gülüyor, seviyor. Ama ancak bir yaşanmışlığın nakli bu. Ve bu konuda kalplerin ortak bir okuması ve ortak bir dili var. Kalpten kalbe giden bir yol gibi…
Kendini tanımadığı için başkalarını da sevemeyen insanların dünyasında nefes almaya çalışıyoruz, yani yaşamaya… Dolayısıyla insanın kendine dair arayışı sevginin de aşkın da ta kendisidir. Yolun başında da sonunda da “Nefsini bilen Rabbini bilir” hakikati yatar. İnsan kendini tanırken dahi ağlar ya da sevinir. Çünkü kendisi yabancılığın gurbetinden kurtulup gerçek vatanına dönmüştür. Yani ruhuna…
Bu anlamda, “ümmîliğimizi” kaybetmemeyi çok önemsiyorum. “Ümmî” kelimesindeki şapkayı yazmayı önemsiyorum. Kasten yazmayıp “bu da ümmî yahu!” denmesinden rahatsız olmazdım, hatta sevinirdim. Ama biliyorum ki yeterince ümmî değilim. Gerçekten üzülerek söylüyorum bunu. Ümmî olmak, yani hakikat karşısında saf ve katışıksız olmak, tüm zamanlarda ve bu...
Yazının tamamını dergimizden okuyabilirsiniz.
.jpg)
